Fairmont Banff Springs: zamek w Górach Skalistych

Większość odwiedzających Banff fotografuje ten budynek z drugiego brzegu rzeki Bow, nigdy nie wchodząc do środka. To rozsądny wybór, jeśli przyjechałeś tu dla jezior i szlaków — ale Fairmont Banff Springs to nie tylko tło. To żywy fragment historii samego parku, zbudowany przez firmę kolejową, która potrzebowała powodu, by ludzie jeździli jej pociągami, i wciąż stoi w miejscu, w którym otwarto go w 1888 roku. Nie potrzebujesz klucza do pokoju, by zobaczyć większość tego, co czyni go wartym odwiedzenia.

Hotel zbudowany, by sprzedać kolej

Canadian Pacific Railway nie zbudowała hotelu Banff Springs dlatego, że Banff go potrzebowało. Zbudowała go, ponieważ CPR właśnie skończyła układać tory przez Góry Skaliste ogromnym kosztem, a same przychody z biletów pasażerskich nie wystarczały na jego pokrycie. Dyrektorowi generalnemu kolei, Williamowi Corneliusowi Van Horne’owi, powszechnie przypisuje się zdanie, które zwięźle podsumowuje tę strategię: skoro firma nie mogła wyeksportować górskiego krajobrazu, mogła importować turystów, by na niego popatrzyli. Wielki hotel na końcu bocznej linii dawał ludziom powód, by kupić bilet.

Wybrane miejsce leżało nad ujściem rzek Bow i Spray, blisko wodospadów Bow i gorących źródeł, które już wcześniej przyciągały garstkę turystów i poszukiwaczy. To właśnie te gorące źródła są powodem, dla którego istnieje Park Narodowy Banff: federalny rezerwat utworzony w 1885 roku w celu ochrony źródeł stał się pierwszym parkiem narodowym Kanady w 1887 roku.

Hotel otwarto rok później, w 1888 roku. Obie daty dzieli zaledwie rok i łatwo je pomylić, ale oznaczają dwie różne rzeczy — park stworzony, by chronić naturalny zasób, i hotel zbudowany później, by czerpać zyski z turystów, których istnienie tego parku miało przyciągnąć. Oba były częścią tego samego dążenia do przekształcenia Gór Skalistych w cel podróży, a Banff Avenue, miasteczko poniżej hotelu, rozwinęło się dzięki obu tym siłom.

Pierwotny budynek z 1888 roku był drewnianym domkiem zaprojektowanym przez nowojorskiego architekta Bruce’a Price’a, zorientowanym tak, by goście patrzyli w dół doliny, a nie na rzeczywisty widok — powszechnie powtarzany błąd projektowy, który hotel przez kolejne dekady poprawiał rozbudowami i zmianami orientacji. Był to, nawet jak na ówczesne standardy, budynek dość skromny. To, czym stał się w kolejnych dekadach, to zupełnie inna historia.

Od drewnianego domku do kamiennego zamku

Konstrukcja drewniana słabo pasuje do hotelu, który kolej chce utrzymywać przez stulecie. Pierwotny domek rozbudowywano stopniowo w latach 1900. i 1910., a od 1911 roku CPR zaczęła zastępować jego fragmenty kamieniem, przyjmując styl szkocko-baronialny — wieżyczki, okna mansardowe, strome dachy pokryte miedzią, grube, grubo ciosane kamienne mury — który nie miał nic wspólnego z Górami Skalistymi, a wszystko ze Szkocją. To trafne zapożyczenie: sama nazwa Banff pochodzi od Banffshire, szkockiego hrabstwa, w którym urodził się jeden z dyrektorów CPR, więc “zamkowy” wygląd nie jest przypadkową ozdobą. To ta sama logika nazewnicza przeniesiona na architekturę.

Kamienna przebudowa trwała etapami przez blisko dwie dekady, a nie jako jeden projekt, a po drodze pożar zniszczył część tego, co pozostało z dawnej drewnianej konstrukcji — kolejny powód, dla którego hotel wciąż przechodził na kamień, zamiast po raz drugi odbudowywać się z drewna.

Pod koniec lat 20. XX wieku hotel zasadniczo stał się budynkiem, który odwiedzający widzą dziś: wielowieżowy kamienny blok, w najwyższym punkcie liczący jedenaście pięter, który bardziej przypomina francusko-szkocki zamek na wsi niż cokolwiek innego w Górach Skalistych Kanady. Parks Canada i władze ochrony dziedzictwa uznały go za National Historic Site of Canada, formalnie potwierdzając to, co większość odwiedzających wyczuwa instynktownie na pierwszy rzut oka — ten budynek robi coś innego niż każdy inny hotel w dolinie.

Sieć hoteli Canadian Pacific, która zbudowała i długo prowadziła tę nieruchomość, w 1999 roku przyjęła nazwę Fairmont, dlatego hotel wciąż nosi dziś francusko brzmiącą nazwę mimo szkockiej sylwetki i kanadyjskiej historii własności. Sam budynek się nie zmienił — zmienił się tylko szyld przed wejściem.

Co można zobaczyć bez meldowania się

Ogólnodostępne piętra hotelu są otwarte dla każdego, kto wejdzie odpowiednio ubrany, a samodzielny spacer po nich zajmuje mniej więcej 30 do 45 minut. Mount Stephen Hall to jedno pomieszczenie, na które warto zarezerwować realny czas: długa, sklepiona kamienna sala z łukowym sufitem, żelaznymi żyrandolami i rzędem wysokich okien, zbudowana, by robić wrażenie na przybywających gościach w epoce, gdy podróże lotnicze nie uczyniły jeszcze wielkich wejść mniej potrzebnymi. Wykorzystuje się ją do serwowania popołudniowej herbaty i na wydarzenia, ale to też po prostu korytarz, przez który można przejść i popatrzeć w górę.

Rundle Lounge, nazwany od góry widocznej z części hotelu, to spokojniejsze miejsce z kominkiem i oknami z widokiem na rzekę — rozsądne miejsce, by usiąść z drinkiem bez zobowiązywania się do pełnego posiłku. Korytarze w innych częściach ogólnodostępnych pięter są ozdobione historycznymi fotografiami hotelu z różnych etapów budowy, przydatnymi, jeśli chcesz zobaczyć, jak naprawdę wyglądał domek z 1888 roku, zanim zastąpiła go kamienna przebudowa.

Nic z tego nie wymaga rezerwacji, ale też nic z tego nie jest ekspozycją muzealną — to wciąż działający hotel, a personel uprzejmie skieruje z powrotem każdego, kto zbłądzi w stronę korytarzy zarezerwowanych dla gości lub wyższych pięter. Jeśli chcesz głębszego, prowadzonego zwiedzania historii budynku zamiast samodzielnego spaceru, prowadzone doświadczenie kulinarno-historyczne wewnątrz hotelu (więcej o tym poniżej) łączy spacer po ogólnodostępnych salach z degustacjami, co daje więcej niż odczytywanie tabliczek na ścianach na własną rękę.

Jeśli chodzi o szerszy kontekst muzealny w mieście — Whyte Museum of the Canadian Rockies i mniejsze Banff Park Museum obejmują pokrewną historię bez komercyjnej atmosfery hotelu, a Cave and Basin National Historic Site opowiada wątek gorących źródeł tej samej historii powstania z miejsca, w którym faktycznie się zaczęła.

Jedzenie i picie w zamku

Poza Rundle Lounge hotel prowadzi kilka restauracji przyjmujących gości bez rezerwacji lub z rezerwacją od osób niebędących gośćmi hotelu, w tym Waldhaus, restaurację w stylu bawarskim na terenie posesji, ale poza głównym budynkiem, oraz Bow Valley Grill, oferujący bardziej standardowe doświadczenie restauracji hotelowej. Żadna z nich nie jest opcją budżetową i żadna nie jest tu opisana szczegółowo — dla tańszego jedzenia w samym Banff zobacz osobny przewodnik po jedzeniu w Banff w niskim budżecie, ponieważ ta strona dotyczy hotelu, a nie szerszej sceny kulinarnej miasteczka.

Popołudniowa herbata w Mount Stephen Hall to najbardziej znane doświadczenie kulinarne hotelu dla osób niebędących gośćmi i wymaga rezerwacji z wyprzedzeniem, a nie wejścia bez zapowiedzi, zwłaszcza latem. Jeśli wolisz, by przewodnik opowiadał historię budynku podczas posiłku, ta sama

wycieczka Castle Food Experience po hotelu Banff Springs

łączy kilka przystanków i degustacji z komentarzem o salach, w których się znajdujesz, co jest rozsądnym sposobem, by połączyć jedzenie i historię w jednej rezerwacji, zamiast układać to samodzielnie.

Jedna rada uniwersalna, niezależnie od wybranego miejsca: to formalny, zabytkowy budynek, i przyjście prosto ze szlaku w butach trekkingowych i z plecakiem sprawi, że zostaniesz obsłużony, ale poczujesz na sobie spojrzenia. Warto mieć w samochodzie lub torbie na dzień zapasowe, przyzwoite ubranie, jeśli wizyta tutaj jest w planach.

Golf, spa i tereny wokół hotelu

Pole golfowe hotelu, zaprojektowane przez Stanleya Thompsona i otwarte w 1928 roku, to jeden z kluczowych elementów posesji — 27 dołków rozłożonych na terenie nadrzecznym i leśnym, z górskimi widokami niemal na każdym dołku i szeroko fotografowanym krótkim dołkiem znanym jako Devil’s Cauldron, rozgrywanym nad małym jeziorem zasilanym lodowcowo. Jest dostępne dla osób niebędących gośćmi po rezerwacji, tylko w sezonie; jak każde pole w tej dolinie zamyka się na zimę.

Willow Stream Spa, hotelowe spa dzienne, podobnie przyjmuje rezerwacje od osób nie nocujących w hotelu, choć terminy zabiegów i dostęp do basenu zapełniają się z dużym wyprzedzeniem w najbardziej obleganych tygodniach lata. Ani pole golfowe, ani spa nie są miejscem, do którego po prostu się wchodzi, jak w przypadku ogólnodostępnych saloników — oba wymagają wcześniejszej rezerwacji, jeśli chcesz z nich skorzystać, a nie tylko na nie popatrzeć.

Sam teren posesji łączy się bezpośrednio z krótkim, płaskim spacerem w dół do wodospadów Bow, pięcio- do dziesięciominutowym spacerem od hotelu, który wart jest przejścia niezależnie od tego, czy wchodzisz do środka. Widoki na hotel ze szlaku i z południowego brzegu rzeki Bow to klasyczny, widokówkowy kąt tego budynku — kamienna sylwetka z wieżyczkami na tle lasu, z Mount Rundle często widoczną w tym samym kadrze, w zależności od tego, gdzie stoisz.

Duchy hotelu

Żadna uczciwa strona o tym budynku nie pomija historii o duchach, głównie dlatego, że personel i długoletni mieszkańcy Banff podtrzymują je przy życiu równie chętnie jak dział marketingu. Najczęściej powtarzana to opowieść o pannie młodej, która miała spaść na śmierć na schodach podczas własnego przyjęcia weselnego, dekady temu, przy czym te konkretne schody od tamtej pory zamurowano — szczegół, który brzmi bardziej jak folklor dopasowany do zmiany architektonicznej niż udokumentowana historia.

Były boy hotelowy podobno wciąż otwiera drzwi i nosi bagaże na ósmym piętrze, długo po tym, jak jego zmiana dobiegła końca na dobre. Pokój 873 podobno wycofano z systemu rezerwacji na lata po serii skarg gości, oficjalnie z niepowiązanych powodów remontowych, w zależności od tego, kogo zapytasz.

Nic z tego nie jest potwierdzone w żadnym źródle historycznym i nie powinno się tego traktować jako faktu. Faktem jest natomiast, że Banff zbudowało wokół tego cały komercyjny produkt:

wycieczkę piesza po historii paranormalnej

, obejmującą historie duchów hotelu obok innych nawiedzonych miejsc w mieście, co jest dobrym sposobem, by usłyszeć te opowieści porządnie opowiedziane, zamiast na pół zapamiętane z tabliczki. Traktuj to jako rozrywkę, w którą wpleciono prawdziwą lokalną historię, a nie jako faktyczny opis przeszłości budynku.

Zobaczyć zamek z zewnątrz i jak tam dotrzeć

Jeśli w ogóle nie planujesz wchodzić do środka, budynek i tak wart jest zobaczenia z dystansu. Spacer od Banff Avenue zajmuje około 20 minut wzdłuż Spray Avenue i przez most na rzece Bow blisko wodospadów, a autobusy Roam Transit kursują wystarczająco blisko, by skrócić tę drogę, jeśli wolisz nie iść w obie strony pieszo. Parking własny przy hotelu jest ograniczony i zwykle płatny, a latem się zapełnia — dojście pieszo z miasteczka lub zaparkowanie w pobliżu Tunnel Mountain i zejście pieszo pozwala całkowicie uniknąć szukania miejsca.

Dla widoku z góry na cały układ — hotel, zakole rzeki, pole golfowe i otaczający je las —

panoramiczny lot helikopterem nad okolicami Banff

przelatuje nad hotelem i jego terenem razem z szerszą doliną, co daje inny rodzaj widoku na budynek niż cokolwiek dostępne pieszo. To wydatek, a nie tani sposób na obejrzenie hotelu, i to w istocie wycieczka po okolicznych Górach Skalistych, która przy okazji obejmuje ten widok, a nie specjalnie zaprojektowany przelot nad hotelem.

Jeśli twój plan na Banff opiera się na jednym intensywnym dniu, hotel to łatwy dodatek obok wodospadów Bow i spaceru po Banff Avenue — zobacz jednodniowy plan zwiedzania Banff, by sprawdzić, jak wpasować go obok innych krótkich przystanków w miasteczku. W spokojniejszy dzień, albo gdy pogoda przekreśla plany na wyższych wysokościach, ogólnodostępne sale hotelu stanowią rozsądną opcję na deszczowy dzień, niezależną od warunków na szlakach czy działania wyciągów.

Wskazówki na wizytę

Kilka praktycznych informacji przydatnych przed wizytą: ogólnodostępne części hotelu są otwarte przez cały rok, ale niektóre restauracje, pole golfowe i tereny zewnętrzne działają sezonowo i zamykają się na zimę. Ubierz się odpowiednio — to nie jest budynek wymagający ściśle marynarki w salonikach i lobby, ale sprzęt trekkingowy i plecaki na dzień wyraźnie odstają od kamiennych sal i formalnej obsługi. Fotografowanie w ogólnodostępnych salach jest generalnie w porządku; traktuj piętra dla gości, korytarze poza poziomem lobby oraz wszelkie miejsca, z których personel cię skieruje, jako niedostępne, ponieważ to wciąż działający hotel, a nie obiekt historyczny prowadzony z myślą o zwiedzających.

Rodziny są mile widziane w ogólnodostępnych przestrzeniach, a teren wokół hotelu i spacer nad rzeką stanowią łatwy, płaski odcinek do przejścia z dziećmi — zobacz przewodnik po Banff z dziećmi, by sprawdzić, jak taka wizyta wpasowuje się obok bardziej aktywnych planów rodzinnych.

Jeśli budujesz dłuższy kulturalny przystanek w swoim dniu, Whyte Museum oraz kalendarz festiwali i wydarzeń miasteczka dopełniają obrazu historii i kultury, którą reprezentuje ten budynek sam w sobie — a jeśli wolisz najpierw zrozumieć, na czyjej ziemi stoją hotel i sam park, zanim którykolwiek z nich powstał, przewodnik po historii i doświadczeniach rdzennych mieszkańców w Banff obejmuje narody Traktatu 7 i historię sprzed budowy kolei o pokolenia.

Ta strona celowo pomija dwie rzeczy: ceny noclegu za dobę, ponieważ hotel plasuje się w najwyższym segmencie rynku, a jego ceny mocno zmieniają się sezonowo i w zależności od terminu rezerwacji w sposób, który szybko straciłby aktualność, oraz budżetowe alternatywy noclegowe czy gastronomiczne, które należą do własnych, dedykowanych stron, a nie do materiału o historii i architekturze jednego konkretnego budynku.

Najczęściej zadawane pytania o Fairmont Banff Springs

Kiedy otwarto Fairmont Banff Springs i czy to ten sam rok, w którym powstał park narodowy?

Nie — obie daty są bliskie, ale odrębne. Rezerwat gorących źródeł Banff stał się pierwszym parkiem narodowym Kanady w 1887 roku, a hotel Banff Springs otwarto rok później, w 1888 roku, jako drewniany domek zbudowany przez Canadian Pacific Railway, by dać podróżnym powód do skorzystania z nowej transkontynentalnej linii kolejowej.

Skąd wzięła się nazwa “zamek w Górach Skalistych”?

Ten przydomek pochodzi od architektury szkocko-baronialnej: wieżyczek, stromych miedzianych dachów, okien mansardowych i grubo ciosanych kamiennych murów, odbudowywanych etapami po tym, jak pierwotny drewniany hotel okazał się zarówno zagrożeniem pożarowym, jak i zbyt małym wobec popytu. Styl nawiązuje też do samej nazwy Banff, zapożyczonej od Banffshire w Szkocji.

Czy można odwiedzić Fairmont Banff Springs bez rezerwacji pokoju?

Tak. Lobby, Mount Stephen Hall, Rundle Lounge oraz restauracje są otwarte dla publiczności, a krótki spacer po ogólnodostępnych piętrach nic nie kosztuje. Ubierz się nieco lepiej niż na szlak, licz się z tym, że uprzejmy personel skieruje cię z dala od pięter zarezerwowanych dla gości, i nie oczekuj wstępu na korytarze z pokojami hotelowymi.

Czy Fairmont Banff Springs jest naprawdę nawiedzony?

Wśród personelu i mieszkańców miasteczka od dawna krąży o tym prawdziwa reputacja — zamurowane schody balowe i panna młoda, która miała spaść w noc swojego ślubu, boy hotelowy podobno wciąż otwierający drzwi na ósmym piętrze, pokój 873 wycofany z systemu rezerwacji na lata po skargach gości. Nic z tego nie jest potwierdzoną historią; traktuj to jako folklor Banff, który komercyjna wycieczka z duchami dziś pakuje dla turystów.

Co można tam zjeść lub wypić bez noclegu?

Rundle Lounge, Waldhaus i pozostałe restauracje oraz bary hotelu obsługują osoby niebędące gośćmi, a popołudniowa herbata w Mount Stephen Hall to rezerwowane, siedzące doświadczenie, a nie coś, na co po prostu się wchodzi. Sprzedawana jest też osobna wycieczka łącząca jedzenie z opowieścią o historii hotelu, jeśli wolisz jedzenie w kontekście.

Czy pole golfowe lub spa są dostępne dla gości jednodniowych?

Zwykle tak, w zależności od dostępności i wcześniejszej rezerwacji. Zarówno pole golfowe zaprojektowane przez Stanleya Thompsona, jak i Willow Stream Spa przyjmują rezerwacje z zewnątrz w sezonie, choć terminy na golfa i zabiegi zapełniają się szybko w lipcu i sierpniu, a pole zamyka się na zimę.

Jak dotrzeć do hotelu z centrum Banff i czy jest tam parking?

To około 20-minutowy spacer od Banff Avenue wzdłuż Spray Avenue i przez rzekę Bow, a dojazd samochodem zajmuje podobnie mało czasu. Parking własny przy hotelu jest ograniczony i zwykle płatny; dojście pieszo lub skorzystanie z części trasy autobusem Roam Transit pozwala uniknąć szukania miejsca.

Czy hotel łączy się z historią Banff w inny sposób niż jako stary budynek?

Bezpośrednio — Canadian Pacific Railway zbudowała go celowo, by wykreować popyt na swoją nową linię kolejową przez Góry Skaliste, w tych samych latach, gdy rezerwat gorących źródeł Banff stawał się pierwszym parkiem narodowym Kanady. Hotel i park powstały niemal jednocześnie, a hotelowi powszechnie przypisuje się zamianę tego nowego parku w prawdziwy cel turystyczny, a nie tylko chroniony kawałek dzikiej przyrody, którego nikt nie odwiedzał.